Categorie: Column

Juni 2016: na Cruyff, nog een iconische sportheld overleden

Blijk ik er toch weer naast te zitten. Dat heb ik de laatste tijd vaker wanneer er grootheden uit mijn jeugd overlijden. Met David Bowie zat ik nog aardig op een lijn met de necrologieën; geniaal, kameleon, aardige vent. Hoewel, laatst las ik ook berichten dat hij de grootste jatmous uit de popmuziek is geweest. Met Cruijff raakte ik al snel van het padje. Ik dacht altijd, waar Cruijff is, is gedoe en ruzie. Een Amsterdamse bluffer, grote bek, wist het altijd beter, niet mee samen te werken én een geniaal voetballer. Blijkt de beste man toch een enorm warme persoonlijkheid te hebben gehad. Het hart op de goede plek, altijd strijdend tegen de onkunde van de doorsnee voetbalbobo. Kortom een man van het volk. Met dien verstande dat rancune t.o.v. de diversiteit in de samenleving hem vreemd was. Als ik de oeverloze commentaren zou moeten geloven is het ook Cruijff geweest die het Francoregime het laatste zetje richting de vergetelheid heeft gegeven.

Muhammad Ali kende ik als een irritante egotripper, geniaal bokser (voor zo ver ik dat kan beoordelen), radicaal-activist. Waar Ali was, was gedoe. Waarschijnlijk zou Ali in deze tijd tegen Zwarte Piet zijn, de zwarte mens superieur verklaren en elke Mohammedcartoon publiekelijke verscheuren. Het type dat tegenwoordig het ‘beste’ uit de samenleving naar boven brengt. Toch zie ik de afgelopen dagen alleen maar heldenverhalen over hem, hoogwaardigheidsbekleders die hem liefde verklaren en hem goddelijke wijsheid en oneindig intelligente vergezichten toedichten. Maar het meest verward raak ik nog van de personen die eerst schuimbekkend de laatste berichten over het vermeende racisme in de samenleving becommentariëren en vervolgens een liefdevol bericht over Muhammad Ali posten.

Ik vrees met grote vreze voor de volgende die dood gaat. Is bisschop Tutu wel die goedlachse antiapartheidsactivist? Schoot Robbie Rensenbrink in de laatste minuut van de WK finale in Argentinië de bal wel per ongeluk op de paal,  of was het een middelvinger naar Freek de Jonge die had opgeroepen het toernooi te boycotten? Was Lubbers eigenlijk een keurige huisvader en bleek Wiegel zich altijd onder de naam van Joris Demmink bij hotels in te schrijven? Ik ga het allemaal onderzoeken.  Ik stoot mij geen derde keer aan dezelfde steen.

Erichem, 5 juni 2016

Januari 2016:  Bowie overleden. DWDD kondigt een herdenking aan

Aan tafel zitten Leo Blokhuis, Peter R. de Vries, Patricia Paay en dominee Gremdaat. Na een ronkende inleiding van Matthijs over de  ‘popgrootheid’,  ‘alleskunner’ en ‘artistieke kameleon’ neemt Leo het over. Hij leidt ons langs de slachtvelden van WOI, het optimisme van de Verlichting en de hoofse liefde van de middeleeuwen naar de vingervervende prehistorische kunstenaar, alwaar de werkelijke bron van Bowie’s genialiteit ligt.

Dan is Peter aan de beurt. Hij wist in de jaren 70 al dat, mocht er ooit een Putterse moordzaak komen, de oplossing in de tekst van Space Oddity verborgen zou liggen. Peter is verbijsterd dat politie en justitie de songteksten van Bowie, ondanks zijn herhaaldelijk aandringen, nog steeds niet in het curriculum van de rechercheursopleiding hebben opgenomen.

Hierna een moppie muziek door de fine fleur van de Nederlandse popmuziek. Na het blokje ‘lachen met Bowie’ neemt Patricia Paay het woord.  Zij onthult het publieke geheim dat zij ooit de liefde met Bowie heeft bedreven. Daarna gaat zij dieper in op de uiterlijke kenmerken van zijn lid en merkt en passant op dat dit extravagante lid model heeft gestaan voor een geheel nieuwe generatie van dildo’s, clitorisfriemelaars en G-spotbassers. Dominee Gremdaat sluit de uitzending af met een tragikomische conference over het liederlijke leven.

Na de eindtune een Lucky. Willy zit voor het haardvuur, elektrische gitaar in zijn handen. Vals en met Haagse tongval zingt hij een van Bowies laatste nummers, ‘Tis a pity she was a whore’, als serenade voor zijn hysterisch lachende echtgenote.

Het was weer een mooie en ingetogen herdenking.

In de trein Leiden – Den Haag, 11 januari 2016

Aanleiding: Ahold richt zich op de zorg, Opstelten en Teeven treden af. Jesse Klaver’s opa is zijn inspiratiebron

YOU55

Donderdagmiddag, nog even naar de AH. Opeens stond ze daar. Parmantige kleine borstjes in een smetteloos wit bloesje, spits gezichtje, keurig gekapte blonde haartjes. Je kent het type wel: vrije school-VWO-tussenjaar. 

‘Meneer ik ben Annabel van YOU55, mag ik u iets vragen?’. Ze verraste me, zo vaak word ik niet meer aangesproken door jonge vrouwen.

‘YOU55 zeg je?’

‘Ja, eYes On yoU 55+er, Alhold’s servicepunt voor Zorg en Welzijn’.

‘Daar heb ik over gelezen in de krant. Mooi zo’n nieuw initiatief in de transitie van een zorgslurpende- naar een participerende maatschappij’.

Ze keek me glazig aan.

‘Ehh, whatever, maar mag ik uw bonuskaart even zien?’

Ik pakte mijn portemonnee gaf haar mijn bonuskaart.

‘Die haal ik even lang de scanner, kunnen we zien wat u allemaal gekocht heeft de laatste tijd. Zag ik het goed, heeft u ook een Gall&Gall klantenkaart?’

‘Ja, is dat niet goed?’ vroeg ik aarzelend.

‘Daar kom ik zo wel op terug, eerst maar even de bonuskaart’. Ze veegde de bonuskaart langs de scanner en trok een bedenkelijk gezicht.

‘Mandarijnen zijn niet echt de beste vitamineverschaffers, ik zie dat u die heel veel eet’.

‘Tja, ze zijn vaak in de bonus, dus dan pak je ze’ antwoordde ik verontschuldigend.

‘Geen melk?’

‘Nee daar doen wij thuis niet aan, ten eerste is er nog nooit bewezen dat melk goed is en wij willen de misstanden in de…..’

‘Ik onderbreek u even’ zei ze kordaat, ‘heeft u ooit wel eens van osteoporose gehoord?’

Verheugd dat ik het goede antwoord wist zei ik: ‘Jawel, dat zijn broze botten en dat komt vooral voor bij oudere vrouwen’.

‘Sorry?’ zei ze streng

Ik merkte dat ik ging blozen en zei zachtjes: ‘toch?’

‘Nee meneer, osteoporose is een kwaal die bij mannen en vrouwen evenveel voor komt. Maar laten we dat even laten rusten. Ik krijg namelijk een enorm niet-pluis-gevoel bij u’.

Liters bloed stroomden naar mijn hoofd.

‘Ik zie namelijk op uw bonuskaart dat u wekelijks een aanzienlijke hoeveelheid wijn koopt en dát in combinatie met uw Gall&Gall klantenkaart. Weet u wel dat verborgen alcoholisme de grootste bedreiging is voor de gezondheid van de 55+er?’

Ineens zag ik een weg uit deze nachtmerrie.

‘55+ zegt u?’

‘Ja dat zei ik’

‘Ik ben 52’.

Annabel viel even stil. ‘Heeft u een ID?’

Nadat mijn identiteit en leeftijd waren gecontroleerd vervolgde Annabel het gesprek.

‘Mag ik u er op attenderen dat deze week de Rawson’s Retreat wit of rood in de bonus is. Voor beide kleuren geldt 2 = 1’.

‘O, nou dat is een gelukje. Waar kan ik die vinden?’

‘Als u aan het einde van het pad linksaf slaat komt u  eerst voorbij de vers geroosterde VVDers en dan gaat u bij de lege vlakken van de PvdA naar rechts. O ja, mocht u een bejaarde meneer tegenkomen die met u wilt praten negeert u die dan maar. Dat is opa van meneer Klaver, die is soms wat in de war’.

‘Nou, dank je wel Annabel’.

‘Fijne dag nog meneer’.

Den Haag, 20 december 2015

Oktober 2015: Halbe Dijkstra vergaloppeert zich en Gordon blijkt regelmatig het Torentje te bezoeken

Halbe had vannacht weer gedroomd dat hij als laatste der VVD’ers het toilet met de PVV fractie moest delen. Hij had er onlangs met Mark over gesproken. Die vertelde dat hij al jaren wordt gecoacht door Goor. ‘Je moet er tieten aanhangen’ zegt Goor dan altijd. Laatst had hij een column van Geer gelezen, die in klare taal onze ouwetjes verdedigde tegen de golf van asielzoekers. Er moest een hek om Nederland. Hij vond het inhoudelijk wel wat aan de magere kant, maar het was ontegenzeggelijk de taal van de gewone man.

Een afspraak met Geer was snel gemaakt. Het was een leerzaam gesprek geworden. ‘Vorige week heb ik die ouwe kop van me weer eens laten volkakken met botox’ giiiiiiierde Geer, ‘zag ik in de wachtkamer een vrouw zitten met 2 kinderen. Bruinen waren het die een onbegrijpelijk taal spraken, overduidelijk gelukszoekers. De kinderen een beugel en die vrouw slappe tieten.’ In opperste verontwaardiging gilde hij: ‘Bij de duurste plastisch chirurg van het Gooi ……. dat kan toch niiiiiiet’. Halbe vond dat Geer hier echt een punt te pakken had. Hij had nog gevraagd of het echt asielzoekers waren maar dat deed er niet toe volgens Geer. Direct na het gesprek belde Halbe het AD. ‘Ik wil graag iets vertellen over geldverslindende gezondheidzorg voor asielzoekers’. Een prachtig interview volgde waarin hij betoogde dat borstcorrecties, gebitsreconstructies en andere luxe ingrepen niet meer beschikbaar mochten zijn voor asielzoekers.

Een dag na de publicatie bood hij zijn excuses aan, gebitscorrecties en borstcorrecties zaten helemaal niet in het basispakket voor vluchtelingen.

Je kunt er ook te veel tieten aanhangen………

Den Haag, 12 oktober 2015