Kinderen, ze waren weer niet op de leukste manier in het nieuws. Neem bijvoorbeeld de guitige kereltjes die met hun trainer in een grot vast kwamen te zitten. Wat hebben we met ze meegeleefd. Maar in welk land speelde zich dit toch af? Was dat niet…….ja dat land waar jaarlijks duizenden kinderen (al dan niet door hun eigen ouders) te koop worden gezet om de perverse behoeften van dikke zweterige westerlingen te bevredigen. Gek toch? 15 Voetballertjes die zo te zien van gegoede huizen komen, zijn wereldnieuws. Over duizenden geknakte leventjes in de sloppenwijken hoor je nooit wat. Geen ex- seal die zich voor hen opoffert. Niemand die zich om hun lot bekommert, op een enkele verdwaalde idealistische katholieke priester na en natuurlijk de NGO’s zolang dat nog past in hun strategische keuzes.
Er gebeurt meer op het kinderterrein. Zo worden er om de haverklap Palestijnse pubers doodgeschoten. Die komen dan te dicht bij de grens met hun erfvijand, gooien er brandende dingen overheen en worden vervolgens neergeknald door iets oudere Israëlische dienstplichtigen. Zijn er geen andere methodes? Nee, zegt de Israëlische generaal, want zij gooien granaten en laten brandende vliegers op. Dat is een gevaar voor onze kinderen en wijst naar de vlak aan de grens gevestigde kibboets. Maar hoe zit het dan met de Palestijnen? Zijn er in Gaza geen ouders die hun kinderen verbieden om er naartoe te gaan. Heeft het Hamasgezag geen politie die de onbezonnen jeugd bij het hek weghoudt? Natuurlijk hebben ze die. Maar hij is gestorven als martelaar van het volk zeggen de ouders over hun omgekomen zoon. Een publicitaire atoombom dat kleine grut denkt de geharde Hamas commandant, terwijl hij de moeder zacht troostend over haar hoofd aait en vader een jaar aan voedselbonnen geeft.
Ook in ons land zijn we gek op het redden van kindertjes. Wie heeft niet mee geschreeuwd met het ‘legendarische’ lied ‘Wat zou je doen’ dat al even ‘onvergetelijk’ werd vertolkt door de ‘onwaarschijnlijke’ combinatie van Marco Borsato en Ali B. ‘War Child’ riep iedereen en keek ontroerd naar de beelden van de onschuldig ogende kindsoldaten die in hun jonge leventjes al zo veel gruwelijks hadden moeten uitvoeren en ondergaan. De marketingmachine van War Child draaide overuren en zo ook de afdeling donaties. Mooi hoe een klein land toch groot kan zijn!
Maar toen hadden we nog niet van IS gehoord. Het sadistische psychopatenleger van Allah. De oranje overals, de onthoofde lichamen en kooien met brandende soldaten. Veel gruwelijker hadden we het nog niet gezien. Bij IS zitten kinderen met de Nederlandse nationaliteit. Deze keer geen gelikte marketingmachine, geen Marco en Ali die de longen uit het lijf zingen voor deze kinderen en zeker geen donaties. Nee, deze kinderen zitten samen met hun psychopathische IS moeders ver weg in opvangkampen. Vader is waarschijnlijk al lang dood of zit nog ergens in de grotten van Tora Bora zijn salah op te dreunen. Ondanks het feit dat deze kinderen niet minder hebben geleden dan de War Child doelgroep, willen we ze hier niet. Plotseling is dit mooie land niet meer zo groots. Angstig worden de luiken dichtgegooid en laat de premier weten dat hij deze kinderen aldaar zal laten verrotten in de woestijnzon en vergiftigen door een fascistoïde, morbide, apocalyptische ideologie die hen zal veranderen in gevoelloze, gewelddadige sadisten.
Het ene kind is het andere niet. Ben je het ‘ene kind’ dan word je liefdevol opgepakt, gekoesterd, voor je gebeden en intens met je meegeleefd. Ben je het ‘andere kind’, dan zal niemand zich over je bekommeren. Dan is het lijden eindeloos en zal je vroegtijdig sterven aan honger, criminaliteit, ongeschikte ouders of simpelweg aan dat je de ellende en het lijden niet meer aankunt. 22.000 Kinderen treft dagelijks dit lot. Dat is een onverdraaglijke realiteit. Misschien moeten we daarom maar blij zijn dat er van die ‘ene kinderen’ zijn. Kinderen die een gezicht hebben waarmee we ons kunnen identificeren en die praktische problemen hebben waardoor we wat voor hen kunnen betekenen. Op die momenten wordt het onverdraaglijke toch nog even dragelijk.
Erichem, 1 augustus 2018
Simonistisch 