Vrijdagavond was het weer zo ver, ophef! Deze keer ging het om Albert Heijn die in zijn opleidingsmodule klantprofielen gebruikt die de toets van het intersectionele slachtofferdenken niet kunnen doorstaan. Een weekendhulpje had het gemeld aan de NOS en die waren er direct opgedoken. Om het nog een extra malafide tintje te geven werd het niesje van achter gefilmd toen zij haar schokkende ontdekking aan ons openbaarde.
Wat was het geval, AH had een donkere vrouw met kind en kroeshaar geprofileerd als zijnde van de categorie die in de winkel niet verder zou komen dan het budgetassortiment. ‘Stigmatiserend’ schreeuwde het College van de Rechten van de Mens. Dat is op zich opvallend daar het College normaal gesproken maanden over haar uitspraken doet, maar nu wisten zij het gelijk al. Aan het eind van de reportage kwam de aap uit de mouw. Profileren is een gangbare methode binnen de marketing. Die profielen komen niet uit de lucht vallen. Als je iets aan de jongens en meisjes van dit obscure vakgebied kan overlaten, dan is het wel het opstellen van waarheidsgetrouwe klantprofielen. Niet gehinderd door enig politieke correctheid turven zij gewoon wie wanneer wat koopt. De profilering van AH is dus gebaseerd op feiten, niks stigmatiserend, maar gewoon zoals het is.
De cijfers van het CBS bevestigen dit klantprofiel. In 2015 moest een op de tien huishoudens rondkomen van een laag inkomen (maximaal € 1.020 euro per maand voor een alleenstaande en € 1.920 euro voor een gezin met twee kinderen). Dat komt neer op 734.000 huishoudens, met 323 duizend minderjarige kinderen. Het merendeel van die huishoudens is van Turkse 25,1%, Marokkaanse 31,6%, Antilliaanse 26,7% of niet-westerse herkomst 27,9%. (Bron: Centraal Bureau voor de Statistiek, 2017).
In plaats zich druk te maken dat de wereld er nu eenmaal niet zo uitziet als zij graag zouden willen, zouden gutmenschen als dit meisje zich eens moeten afvragen hoe het komt dat nu juist deze categorie altijd moet bukken om iets uit de schappen bij de AH te halen. En dan vormen zij nog niet eens de onderkant van de samenleving. Een onderkant die de AH nooit van binnen ziet en waar laagopgeleide arbeiders werken voor een habbekrats, dat nauwelijks toereikend is om hun gezin van te onderhouden en voor wie alle baan- (en inkomens-) zekerheid is weggesaneerd door de wet Flexibiliteit en Zekerheid. Vergeet daarbij niet de bijstandsgerechtigden die een uitkering ontvangen die nog steeds 10% onder het niveau van de jaren 80 ligt, waarvan sommigen ondanks de goede bedoeling levenslang afhankelijk blijven. Deze categorie vind je alleen terug in de klantprofielen van de voedselbank.
Bovenstaande is het gevolg van het beleid van regeringen waar links deel van uit maakte. Links dat zich de afgelopen jaren vooral druk heeft gemaakt over de vermeende achterstandspositie van de meest uiteenlopende groepen in de samenleving en daarmee hun kerntaak is vergeten: het te vuur en te zwaard verdedigen van de Sociaal Democratie. Een Sociaal Democratie die staat voor een evenredige welvaartsverdeling, een verzorgingsstaat die een vangnet biedt voor de zwakkeren en het voor iedereen creëren van mogelijkheden om zich te ontwikkelen en het daardoor beter te krijgen.
Den Haag, 14 januari 2018
Simonistisch 