Wat niet meer dan een rimpeling in het politieke ruimte-tijdcontinuüm zou moeten zijn, had zich in mum van tijd ontwikkeld tot een orkaan van ongekende kracht. Althans op de borrelen van de bekende onderbuikvullers als het AD en de Telegraaf, de rechts-radicale shockblogs als GeenStijl en The Post Online en natuurlijk bij de oerfascisten van het Forum voor Democratie en de PVV. Er was een documentaire gemaakt over Jesse Klaver die zou worden uitgezonden door BNN/VARA. Deze omroep had na de ondergang van de huispartij, de PVDA, een nieuwe partner gezocht om haar verlichte boodschap aan de man te brengen en was bij het fenomeen Jesse Klaver terecht gekomen. De documentaire was gemaakt door een vriend van Jesse. Dat was voor de omroepbazen geen punt geweest. Zij waren wel gewend dat prominenten van de afgedankte huispartij andere prominenten van die partij aan de tand voelden. Dat was nooit een probleem geweest omdat de aangeboren drang tot zelfvernietiging in die partij garant stond voor spraakmakende tv.
Maar de tijden zijn veranderd en na een uitgekiende campagne van de rechtse bullebakken die niet twijfelden maar wisten dat deze vriend van Jesse van ‘onze centen’ een propagandafilm had gemaakt, besloot BNN/VARA (of was het de netmanager) af te zien van uitzending. Overigens had niemand het ongetwijfeld professioneel in elkaar geknutselde werkje nog gezien. Ik vond het allemaal sterk overdreven. Wie zegt dat vrienden die beiden als professional hun werk doen niet kritisch op elkaar kunnen zijn? Waarom zou je hen niet het voordeel van de twijfel geven en pas achteraf een oordeel vellen als je de documentaire hebt gezien?
Veel kwalijker vond ik de inhoud van de documentaire. Er blijkt gefilmd te zijn bij de uitvaart van Jesse’s moeder. Ik moet er bij zeggen ik heb het niet gezien maar in verschillende publicaties gelezen. Afgezien van het feit dat dit ongetwijfeld allemaal smaakvol en integer in beeld zou zijn gebracht huiver ik bij de gedachte dat een politicus zich hiervoor leent. Sowieso had ik al bedenkingen bij de manier waarop Klaver zijn half Marokkaanse afkomst, zijn odyssee door het onderwijsbestel en zijn eenvoudige edoch wijze opa gebruikte voor zijn politieke gewin. Deze personalisatie van het gedachtengoed en het koketteren met het martelaarschap zou je eerder bij een Amerikaanse presidentskandidaat verwachten en we weten allemaal hoe Groen Links zich verhoudt tot onze Atlantische vrinden. Maar goed, om Barry Hay te citeren: ‘there is no such thing as perfect paradise’. Dus ik nam het voor lief en de resultaten bij de verkiezingen bleken navenant goed te zijn.
Overigens over Barry Hay gesproken. Ik heb onlangs zijn biografie gelezen. Een alleszins leesbaar boek waarin zijn afkomst, zijn familie (die niet al te prettig was) en zijn leven als rockstar zijn beschreven. Jammer dat de link met mijn familie er niet in genoemd werd. Barry kwam namelijk geregeld kreeft bij mijn vader kopen. ’s Avonds vertelde mijn vader dan ‘dat die vent van de Golden Earring was geweest en weer een andere meid bij zich had, ook weer zo’n mager scharminkel’.
Het beeld dat van Barry in deze biografie wordt geschetst is er een van een naïef jongetje dat een groot deel van zijn leven in de snoepwinkel van seks, drugs en rock ‘n’ roll heeft doorgebracht en uiteindelijk door een krachtige vrouw op het goede spoor is gezet en gehouden. Een oprecht verhaal, zonder de valse rockstarheraldiek. Een schril contrast met hoe Klaver zijn afkomst en levensverhaal gebruikt om de status van de linkse Messias op te eisen.
God zij dank is de uitzending van de documentaire geschrapt en blijven mij de beelden bespaard van een Jesse Klaver die het laatste overgebleven kopje van het trouwservies van zijn moeder voorzichtig in een kartonnen doos propt, in de camera kijkt en met betraande ogen, zachte stem en soft focus de oorsprong van zijn passie en idealen nog eens aan de kijker toelicht.
De kotszakjes kunnen weer terug in de kast.
Den Haag, 28 augustus 2017
Simonistisch 