Wat vrouwen niet mogen

Ik twijfel er soms aan of ik ze allemaal nog wel op een rijtje heb. Ik vraag mij op die momenten af, dit is toch wel 2017? Of word ik straks wakker en lig ik in mijn berenvel in een lekkende plaggenhut naar mijn harige egate staren die zojuist ons 5^de jong eruit heeft geperst? Dit is toch de wereld waarin gelijkheid, vrijheid en medemenselijkheid de belangrijkste waarden zijn? Vandaag las ik de krant twee stukken die het vertrouwen in mijn psychische gesteldheid ernstig deden wankelen. Beide gingen over vrouwen. In het eerste stuk werd melding gemaakt van de dreigende breuk bij de Vrijgemaakte Gereformeerden. Het dispuut gaat over de vraag of vrouwen ook mogen prediken. De synode van dit illustere gezelschap heeft besloten dat een vrouw op de kansel moet kunnen. Een deel van hen heeft de Bijbel er nog eens op na gelezen en is tot de conclusie gekomen dat de apostel Paulus, de bekeerde christenvervolger uit het nieuwe testament, dit uitdrukkelijk heeft verboden. Deze misogyne verkondiger van het Woord Gods was volstrekt helder over zijn vrouwenhaat. In 1 Kor 14 34-35 is zijn hatelijke retoriek beschreven: ‘Laten uw vrouwen in de gemeenten zwijgen. Het is hun immers niet toegestaan te spreken, maar bevolen onderdanig te zijn, zoals ook de wet zegt. En als zij iets willen leren, laten zij dat dan thuis aan hun eigen man vragen. Het is immers schandelijk voor vrouwen om in de gemeente te spreken’.

Gelukkig heeft na ruim 2000 jaar het merendeel van de synode ingezien dat je niet alles van Paulus moet geloven. Echter ergens in Groningen is een klein dorpje dat stand houdt. Ruim 600 diep gestoorde gelovigen houden vast aan de vrouwenhaat van Paulus en dreigen nu met een breuk. Overigens telt de Vrijgemaakte Geformeerde sekte 118.000 leden. De dissidenten vertegenwoordigen dus maar 0,5% van het totale ledenbestand, je kunt je afvragen waarom dit de landelijke pers haalt. Die vraag is niet zo moeilijk te beantwoorden. Het past in een bredere christelijke traditie. Een andere loot aan de boom van het Ware Geloof is het katholicisme. U weet wel waar die aardige Paus de baas is, die vluchtelingen de voeten kust en in ter meerder glorie van de armen en vertrapten van deze aarde een houten kribbe slaapt. Deze lieverd heeft onlangs nog bekrachtigd dat vrouwen uitgesloten blijven van priesterschap. Hij heeft dit als volgt onderbouwd: er zijn nog nooit vrouwelijke priesters gewijd; hij kan de procedures (sacramenten) die al eeuwen zo zijn (en waarschijnlijk door God zelf bedacht) niet veranderen en als klap op de vuurpijl: Jezus had ook geen vrouwen als apostel. Mijn twijfel sloeg om in absolute zekerheid. Ik leef niet in 2017. Ik ben psychotisch en als ik mijn zintuigen straks weer grip op de realiteit hebben gekregen dan zie ik mijn uit haar bek stinkende gebochelde metgezel de pisemmer van de nacht legen in het langs het huis kronkelende beekje. Die weerzinwekkende gedachte bracht mij vreemd genoeg enige vertroosting.

Het tweede stuk ging over de geschiedenis van het vrouwenvoetbal. Ook dit is een verhaal van uitsluiting en de waanzinnige rechtvaardigingen daarvan. Van verzakkende baarmoeders door te veel lichamelijke inspanning tot de teloorgang van het gezin door de afwezigheid van de moederhand. Die tijd lijken we gehad te hebben. Hoewel in 1992 weigerde een scheidsrechter een wedstrijd te fluiten omdat hij voetballende vrouwen geen gezicht vond en Sepp Blater riep in 2004 de vrouwen op om strakkere broekjes te dragen, daar zou het spel een stuk attractiever van worden.

Vrouwenvoetbal is tegenwoordig populairder dan ooit, althans bij vrouwen. Mannen blijken weinig op te hebben met de voetballende vrouwen. Ze vinden het niveau te laag en kijken er amper naar. Terwijl diezelfde mannen wekelijks naar middelmatige voetballers zitten te kijken die voor tonnen op de begroting van hun veelal zieltogende clubjes staan. Voor de talentvolle vrouwen die op het bijveldje hun kusten vertonen en met een spreekwoordelijke boekenbon worden afgescheept is geen aandacht. Dat is gek, want als je Barcelona of Bayern hebt zien spelen zijn de voetballers in de Nederlandse competitie toch echt stumpers. Toch is het niet zo dat hele horden voetballiefhebbers wekelijks naar Spanje of Duitsland afreizen om te genieten van het echte superieure voetbal. Zij nemen genoegen met het inferieure, narcistische zooitje dat op de Nederlandse velden staat. Waarom gaat dat dan niet op als het over vrouwen gaat? Ik vrees dat het antwoord simpel is: het zijn vrouwen en vrouwen kunnen nu eenmaal niet zo goed voetballen als mannen. Dat dit niets te maken heeft het vrouw-zijn en alles met het feit dat zij na jaren van uitsluiting een achterstand hebben in de ontwikkeling van hun sport lijkt er niet toe te doen. Overigens bezuinigen alle eredivisieclubs wegens gebrek aan belangstelling op het vrouwenvoetbal, dus die achterstand zal niet ingelopen worden.

 De eerdere troost veranderde in angst. De angst dat dit toch echt 2017 niet is. Dat ik echt in de ban van wanen en hallucinaties ben en als ik weer bij zinnen ben gekomen, mijn berenvel rechttrek en samen met m’n matties eerst een holebeer ga doodknuppelen en dan bij de stam een paar kilometer verderop ga kijken of er nog wat te neuken valt. Dat er helemaal niets is gebeurd en de hele vooruitgang een illusie blijkt te zijn die zich alleen in mijn eigen verwarde geest heeft voortgedaan.

Erichem, 14 juli 2017