Het was de week voor Kerst dat Rutte nog even een natte scheet liet in het gezicht van de NPO, ze hadden Kerst niet genoemd in hun teaser voor de decembermaand. Een groteske verloochening van onze cultuur vond hij het. Dat de NPO deze intentie helemaal niet had en de teaser vol zat met beelden van kerstbomen en andere kerstprularia deed er klaarblijkelijk niet toe. Het was de dag na de jaarwisseling dat het ganse land bijna stikte in de verontwaardiging over het lafhartige bestoken van hulpverleners in de Schilderwijk, die vochten voor het leven van een zwaar gewonde agent. Een dag later bleek dat die hulpverleners helemaal niet waren lastig gevallen.In de week na de winst van Donald Trump werd vastgesteld dat gefrustreerde arbeiders uit ‘the rust belt’ deze windbuil op de troon hadden gehesen. Na een paar dagen waren het toch niet deze in hun trailerparcs wegkwijnende slachtoffers van de globalisering, maar bleek het de doorsnee Amerikaan te zijn geweest deze plaag over zichzelf had afgeroepen.
Gisteren was er het bericht dat 50 miljoen moslims geweld acceptabel vinden, alarmerend volgens velen en het bewijs dat de Islam gewelddadig is. 50 Miljoen is 3,5% van alle moslims (wat mij een fractie lijkt van het percentage Nederlanders dat tijdens de jaarwisseling dezelfde mening is toegedaan), 96,5% van de moslims (1,93 miljard) accepteert geweld niet. En dan was er nog dan de lang verwachte documentaire die het Nederlandse Volk zou doen inzien dat zij, veelal onbewust, discrimineren en in een witte bubbel leven die hen het zicht op de harde racistische werkelijkheid zou ontnemen.
En zo gooit iedereen zijn eigen kei naar beneden. Rotsblokken met daarop ‘moslims’, ‘racisten’, ‘onze cultuur’, ‘vrijheid van meningsuiting’. Dat deze keien ondertussen zijn uitgegroeid tot een lawine die, van brandstof voorzien door grote ongecontroleerde emoties, met ongekende kracht naar beneden raast realiseren zich maar weinigen. Het merendeel zwelgt in het eigen gelijk, ziet alleen zijn eigen steen en gooit er bij tijd en wijle nog een nieuwe bij. Een enkeling probeert de lawine te duiden, met als resultaat een nieuwe kei. Een voortrazende verwoestende stroom van botsende en over elkaar heen buitelende onzinnigheid. Ik zou er een steentje bij kunnen gooien, maar die zou ongemerkt opgeslokt worden door de razende steenmassa. Zinloos dus.
Laatst kreeg ik een e-mail van de school van mijn zoon. Er mag vanaf heden alleen nog worden gevoetbald met een zachte foambal stond erin. Dat was het compromis tussen de voetballers, de andere kinderen en het glaswerk. Eureka dacht ik. Laten we in plaats van keien, foamballen naar beneden gooien. Zachte balletjes die de harde botsingen voorkomen. Die je wel voelt als ze tegen je aankomen maar nauwelijks schade toebrengen. Foamballetjes in de vorm van ‘speelsheid’, ‘humor’, ‘relativering’ en ‘zelfspot’.
Foamballetjes gooien is zo veel leuker. Wetende dat jouw meningen en die van de anderen per definitie onzinnige, op gebakken lucht gebaseerde fantasietjes van de werkelijkheid zijn, (niemand kan de werkelijkheid zoals die nu is echt overzien, laat staan begrijpen. Mogelijk dat historici er over 100 jaar iets zinnigs over kunnen zeggen, maar de huidige bewoners van de planeet in ieder geval niet), voorkomt het borderline geblèr en biedt ruimte om de ander op ludieke wijze te beschimpen en uit te dagen. Soms de leukste en scherpste te zijn, soms het onderspit te delven. Gewoon een spelletje zonder slachtoffers, zonder schade.
Uiteindelijk kan niemand de lawine stoppen. Niemand weet waar die eindigt en wat de gevolgen zullen zijn. De tijdgeest noemen we dat. Maar zou toch een stuk aangenamer worden als we de kracht en snelheid waarmee het beest naar beneden dendert wat zouden kunnen temperen.
Erichem, 5 januari 2017
Simonistisch 